Έλλη Γραζώνη

έλλη γραζώνηΈζησαν αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα.. Κάθε τέλος και μια αρχή. Ποιό είναι το τέλος και ποια η αρχή, ποιός μπορεί με σιγουριά να πει; Κι εγώ που με την αφελή μου νιότη πίστεψα ότι παίρνοντας το πτυχίο έφτασα στο τέλος μιας διαδρομής, που να φανταζόμουν ότι μόλις είχα πυροδοτήσει την εκκίνηση στο πιο μεγάλο και το πιο όμορφο ταξίδι της ζωής μου. Είναι ένα ιδιαίτερο ταξίδι, μιας και σε κάθε μου περιπέτεια  κάθε καθεστώς ήταν ολότελα διαφορετικό από το προηγούμενο. Ως νηπιαγωγός όφειλα πρωτίστως να επισκεφτώ ένα σχολείο κανονικό, ένα τυπικό παιδικό σταθμό. Μα στάθμευσα μόνο για λίγο. Ήθελα να κινηθώ και άλλες εμπειρίες να συναντήσω. Έτσι πήρα τα βουνά και δοκίμασα την παιδαγωγική του δάσους. Εκεί μ’ άρεσε πιο καλά. Έκατσα αρκετά ώστε να μάθω πως ένας γυρίνος γίνεται βάτραχος και πως το παιδί αφήνεται στην αγκαλιά της φύσης σα να είναι μάνα του. Μα είχα κι άλλα να δω και είχα κι άλλα να μάθω. Ήταν αναγκαίο να δω παιδαγωγικές πρακτικές και σε μια άλλη χώρα. Βρέθηκα να μελετώ την παιδαγωγική του Steiner και να βλέπω πως εφαρμόζεται σ’ ένα ήσυχο προάστιο του Λονδίνου. Μα ήξερα ότι έπρεπε σύντομα να γυρίσω. Είχα αφήσει το μεταπτυχιακό μου στη μέση και λαχταρούσα τον ήλιο και αποζητούσα τη θάλασσα. Επέστρεψα σκεπτική για το επόμενο βήμα μου μα τότε ήταν που έμελλε να συναντηθούμε. Μια φορά και έναν καιρό, συναντήθηκα με το Παιχνιδαγωγείο. Κι από τότε κάθε μέρα το συναντώ. Κάθε μέρα περπατώ μαζί με τις Μαγικές Πατούσες και αφήνομαι να μάθω κι εγώ στα πρώτα τους σχολικά βήματα και αφήνω να μου δείξουν όλη τους τη μαγεία. Και έτσι βήμα βήμα το ταξίδι συνεχίζεται.. Είμαι η Έλλη.