ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΠΛΕΣΙΟΥ

ΒΑΣΙ ΠΗΟΤΟΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ

Πριν από χρόνια ρώτησα τη μαμά μου που ήξερε να βλέπει πιο μακριά από μένα: «Μαμά, πότε με θυμάσαι να είμαι πραγματικά χαρούμενη με αυτό που ασχολούμαι;» Και μου απάντησε χωρίς πολλή σκέψη:  «Αν σου πω, μπορεί να σε κάνω να αλλάξεις δρόμο: τα μάτια σου λάμπουν και το πρόσωπό σου είναι φωτεινό, όταν είσαι σ’ ένα μέρος με πολλά παιδιά! Τα κάνεις να σε κοιτάνε στα μάτια και να νομίζουν ότι είναι σε γιορτή!».  Έμεινα άφωνη.  Νόμιζα ότι αυτό ήταν το κανονικό για όλους τους ανθρώπους. Tο αστείο είναι ότι αυτή την ερώτηση δεν την έκανα ως παιδί. Την έκανα ως Στέλεχος επιχείρησης στον τομέα του Ανθρώπινου Δυναμικού, Καθηγήτρια σε Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και φοιτήτρια για διδακτορικό σε θέματα Ανάπτυξης Καριέρας. Ξεκίνησα τη συζήτηση με τη μητέρα μου, ως μέρος της έρευνάς μου για να γράψω κάποια αποτελέσματα ακολουθώντας τον επιτυχημένο δρόμο που είχα ξεκινήσει. Και έτσι παίζοντας με λέξεις και συναισθήματα δικά μου και άλλων ανθρώπων άρχισα να ονειρεύομαι μια ομάδα. Έβλεπα ανθρώπους που αγαπάνε τα παιδιά όπως εγώ, να είναι συντονισμένοι ώστε να δημιουργούν προγράμματα και δραστηριότητες που τα παιδιά να ζουν μια ξεχωριστή εμπειρία.

Έβλεπα ότι μικροί και μεγάλοι μπορούσαν να συνυπάρξουν και να περνάνε καλά, όπως ο καθένας προτιμούσε. Έβλεπα χρώματα, παιχνίδι, χαμόγελα και εξέλιξη.

Πιστεύω πάρα πολύ ότι παίζοντας εξελίσσομαι και έτσι πιστεύω και για τους άλλους γύρω μου. Ενθουσιάζομαι λοιπόν όταν μπορώ να βρω σε ποιο κομμάτι είναι ο καθένας πολύ καλός και αφού συνδυάσω πολλά κομμάτια να βγαίνει ένα μεγάλο αποτέλεσμα.

Όποτε και να θυμηθώ, αυτό μου άρεσε να κάνω: να συνδυάζω τα ταλέντα των γύρω μου προκειμένου να υλοποιηθεί ένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Κάτι σαν πάζλ ανθρώπων!  Έτσι σκεφτόμουν και όταν πήγαινα Πέμπτη δημοτικού και οργάνωσα μια παιδική παράσταση που συμμετείχαν όλοι μου οι συμμαθητές. Τότε ένιωσα για πρώτη φορά το δυνατό συναίσθημα του να βλέπεις ένα όνειρό σου να υλοποιείται. Μετά από όλα αυτά τα πάζλ που έχω υπάρξει μέρος, πιστεύω ότι και οι μεγάλοι ξέρουν να μιλάνε εκατό διαφορετικές γλώσσες. Απλώς  μερικοί έχουν ξεχάσει πώς να τις μιλάνε.

Στη συνέχεια πολλές φορές ανέλαβα την οργάνωση διαφορετικών ομάδων είτε στο σχολείο, είτε στην AIESEC, είτε στο Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού, είτε ως σύμβουλος Επιχειρήσεων, είτε ως Μέλος Επιτροπών όπου εκπροσωπούσα έναν οργανισμό ή τη χώρα μας, είτε ως στέλεχος σε μεγάλη εταιρία, είτε ως εκπαιδεύτρια στελεχών επιχειρήσεων στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α.

Νομίζω ότι αν θέλεις κάτι πολύ βρίσκεις τελικά τον τρόπο να το κάνεις και ότι επιτρέπεται να κάνεις όνειρα, ακόμα και όταν όλα φαίνονται ότι πάνε στραβά. Έτσι, είπα πριν λίγο και στους ανθρώπους που εμπιστεύομαι: «Ανοίγουμε το Παιχνιδαγωγείο»! Και είδα χαμόγελα και λαμπερά μάτια που μου δίνουν δύναμη, να συνεχίζω να πιστεύω ότι τα όνειρα υλοποιούνται. Κι αν τελικά καταφέρουμε να μιλήσουμε κι άλλες γλώσσες που έχουμε «ξεχάσει», θα γίνει ο κόσμος ομορφότερος!
πίσω