Λίνα Καλλιώρα

Λίνα ΚαλλιώραΤο όνομά μου είναι Λίνα Καλλιώρα και έχω μεγαλώσει στη Λαμία. Δεν πήγα ποτέ παιδικό σταθμό- ο παππούς και η γιαγιά μου κρατούσαν υπέροχη συντροφιά μέχρι τα τέσσερά μου. Ααα!!  νηπιαγωγείο όχι απλώς πήγα, το λάτρεψα κιόλας. Η κυρία Κούλα ήταν η πρώτη μου δασκάλα και ένας χαρισματικός άνθρωπος- ακόμη βλέπει τη μητέρα μου στη Λαμία και την ρωτάει πως είμαι. Με έκανε να νιώθω ότι με εκτιμούσε, ότι σεβόταν τις απόψεις μου και ότι πίστευε στις δυνατότητές μου, κάνοντας κι εμένα να πιστέψω σε μένα! Το να σπουδάσω νηπιαγωγός λοιπόν, ήταν λοιπόν μία πανεύκολη για μένα απόφαση, όπως καταλαβαίνετε…

Τον Οκτώβρη του 2008 βρίσκομαι στο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία (ΕΚΠΑ) όπου και καλούμαι να συνηθίζω τον εαυτό μου ως φοιτήτρια στην Αθήνα πλέον. Ούτε αυτό μου φάνηκε πολύ δύσκολο να σας πω την αλήθεια, μιας και τα μαθήματα μου άρεσαν αλλά κυρίως επειδή μου άρεσαν οι αρχές και οι ιδεολογίες που εξέφραζαν πολλοί από τους καθηγητές μου. «Τα παιδιά ανακαλύπτουν μόνα τους τη γνώση. Οι εκπαιδευτικοί δε γίνεται να βλέπουν τους εαυτούς τους ως εμπόρους που πουλάνε τη γνώση τοποθετώντας τη στα κεφάλια των εκπαιδευομένων!» «Το παιχνίδι ΕΙΝΑΙ μάθηση!» Τέτοιες φράσεις και άλλες πολλές με έχουν σημαδέψει. Με το μεταπτυχιακό μου στην Εκπαίδευση Ενηλίκων: Εφαρμοσμένη Παιδαγωγική και Δια βίου μάθηση (ΕΚΠΑ) οι έννοιες της χειραφέτησης, της καλλιέργειας κριτικής σκέψης και του μετασχηματισμού δυσλειτουργικών αντιλήψεων έχουν μπει δυναμικά στο προσκήνιο και όλα αυτά αποτελούν πλέον μέσα μου ένα σύμπλεγμα βαθιά ριζωμένων αντιλήψεων και αρχών που έχω ενστερνιστεί και πλέον με φυσικό τρόπο λειτουργώ βάσει αυτών, όχι μόνο όταν είμαι στο σχολείο, όχι μόνο όταν συντονίζω ομάδες εκπαίδευσης στο ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ- όπου εργάζομαι εθελοντικά αρκετά χρόνια- αλλά και στην προσωπική μου ζωή. Είναι αρχές και αξίες που έχουν βοηθήσει πρώτα και κύρια εμένα σαν άνθρωπο. Το Παιχνιδαγωγείο όχι απλώς αγκάλιασε όλα όσα ήδη μπορούσα να προσφέρω αλλά με βοήθησε να τα αναπτύξω ενώ παράλληλα με έφερε σε επαφή με τη φύση και με τη συνειδητοποίηση του πόσο πρωταρχική ανάγκη των παιδιών είναι αυτή. Κι αφού βέβαια, η διεργασία της μάθησης δεν τελειώνει ποτέ, εδώ είμαι και συνεχίζω…