Μάρκος Ζάγκας

Μάρκος Ζάγκας

Αν και γεννήθηκα στην πόλη, πάντα αγαπούσα να παίζω στη φύση με τον αδερφό μου: σκαρφάλωνα στα δέντρα, μαγείρευα τη λάσπη, εξερευνούσα για ζουζούνια. Ευτυχώς που η μαμά μου δεν είναι από εδώ και με άφηνε να παίζω για ώρες στη βροχή, βάζοντας φύλλα στα  μικρά ρυάκια που σχηματίζονται στην άκρη του δρόμου και ακολουθώντας τα στο ταξίδι τους. Όταν ο πατέρας μου με πήγε στα λυκόπουλα (στους μικρούς προσκόπους δηλαδή) εγώ δεν ήθελα. Αλλά μετά ήθελα. Εκεί έμαθα να ζω στη φύση και να την ακούω. Και έμαθα να παίζω. Και αφού έμαθα εγώ, έμαθα και σε άλλους εκεί. Μόλις μεγάλωσα λίγο άρχισα να παίζω αλλιώτικα στη φύση πηγαίνοντας ανθρώπους για βόλτες στα ποτάμια πάνω σε μικρές και μεγάλες βάρκες (κάτι σα μεγάλα φύλλα). Αφού μεγάλωσα κι’ άλλο πήγα στη χώρα των καγκουρό προσπαθώντας να διορθώσω το λάθος των οικονομικών σπουδών. Και τα κατάφερα γιατί σπούδασα κάτι για τη φύση, όχι τη σκέτη φύση αλλά τη φύση με τον άνθρωπο αφού αυτοί πρέπει να ζουν μαζί. Γύρισα και άρχισα να παίζω για τη φύση. Έπαιξα σε σχολεία, σε δάση, σε παραλίες, και σε χώρες μακρινές, και κατάλαβα ότι το παιχνίδι είναι το ίδιο όπου και να παίζεις, όποια γλώσσα και αν μιλάς, γιατί το παιχνίδι είναι από μόνο του τόπος αλλά και γλώσσα μαζί. Έπαιξα με μικρούς και με μεγάλους, και κατάλαβα ότι οι μεγάλοι είναι μικροί και οι μικροί μεγάλοι.  Έπαιξα με τα panda, τις θαλάσσιες χελώνες και τις αρκούδες. Και όταν έπαιζα είχα μέσα μου το Παιχνιδαγωγείο, χωρίς να το ξέρω, αλλά όταν το γνώρισα το κατάλαβα, και από τότε παίζουμε μαζί.

πίσω