Παντελής Μπλέσιος

padel_pxnΓεια σας!

Με λένε Παντελή και παίζω συνέχεια. Παίζω με μπάλες σε γήπεδα μικρά, μεγάλα και σε μη γήπεδα. Παίζω με τη φαντασία μου πάνω σε χαρτιά. Στην αρχή, όταν πήγαινα στο σχολείο έφτιαχνα τους ήρωές μου στην άκρη των σελίδων. Κοιτούσα χαμογελαστά τη δασκάλα που νόμιζε ότι παρακολουθούσα τα πάντα… αντί γι’ αυτό, σκεφτόμουν πώς μπορείς να κάνεις ένα ανθρωπάκι να κουνιέται στην άκρη ενός βιβλίου! Τα κατάφερα πολύ καλά, έφτιαξα πολλά τέτοια ανθρωπάκια, τα έκανα να κουνιούνται για να γελάμε και πάντα θα θέλω να φτιάξω ένα δικό μου κόμιξ μιας και δεν το έχω κάνει ακόμα. Αργότερα σκέφτηκα ότι το να σχεδιάζω είναι το ταξίδι μου. Άρχισα να σχεδιάζω σε ότι χαρτί έβρισκα, μετά να σκιτσάρω, μετά να επενδύω σε ένα σχέδιο ξανά και ξανά μέχρι να μπορεί αυτό να γίνει κάτι που μου αρέσει. Σχεδιάζω από τότε που θυμάμαι…

Τα τελευταία 20 χρόνια, σχεδιάζω και φτιάχνω ως αρχιτέκτονας διάφορους μικρούς, μεγάλους, τετράγωνους, απλούς, όμορφους για μένα και χρήσιμους για τους άλλους χώρους. Από το 2010 ξεκίνησα να «ταξιδεύω» στο χαρτί και στον υπολογιστή παρέα με τη Γιούλα και τη Βασιλική και ξεκίνησα να φτιάχνω χώρους που δεν είχα ξανασκεφτεί: χώρους για ιππότες, για ξωτικά, για ζώα της ζούγκλας, χώρους για να  περπατάς με κάλτσες, χώρους με καμπύλες, βουνά σε κήπους, χώρους ανάποδους, με καθρέφτες, με καράβια, χώρους για πολύ μικρά πλάσματα, για γονείς, για μεγάλα παιδιά, για δασκάλους, για παιχνίδι χωρίς σταματημό, για πολλούς, για λίγους, για όποιον αγαπάει τα παιδιά, για να μαγειρεύουμε, για να χοροπηδάμε και για να βρισκόμαστε παρέα.

Ξεκίνησα τότε να φτιάχνω το Παιχνιδαγωγείο. Ένα μέρος που με έκανε να βλέπω καμπύλες στις γωνίες, με γέμισε χρώματα, ιδέες, αγάπη, έμπνευση και ανάσα. Ανάσα να πιστεύω ότι αυτά που φτιάχνει ένας αρχιτέκτονας παρέα με παιδαγωγούς ζωντανεύουν τη φαντασία των παιδιών και δημιουργούν ένα μέρος μέσα το οποίο τα παιδιά νιώθουν δικό τους.

Μετά από τα τόσα σχέδια για χώρους και χρήσεις, σήμερα σχεδιάζω περισσότερο αριθμούς και διαδικασίες για στο σχολείο. Απολαμβάνω το φως να μπαίνει από το παράθυρο του ατελιέ στο Δημοτικό μας. Απολαμβάνω το παιχνίδι με τον Νικόλα που ήρθε να μου θυμίσει  ότι είναι απαραίτητο να συνεχίσω να παίζω!

πίσω